KENDİ FOTOĞRAFÇILIK DENEMELERİM

GÜN BATIMI

   Hava sıcaktı. Boğucu güneşin altında, bir ordan bir buraya zıplayarak havuza girmek için boğuşup duran çocukların sesi geliyordu. Ben ise basık tek pencereli odamın içinde, yatakta uzanmış halde üfleyip pufluyordum. 1 haftadır bu küçücük odadan çıkmamıştım. Bu dört duvarın içindeki son oksijenleri içime çektiğimi anladığım an pencereyi açtım. Sanki yıllardır odaya hava girmemiş gibi içeride hafif bir rüzgar esti. Rahatlamış hissettim, fakat bunun yeterli olmadığını anlamam uzun zaman almadı. Dışarı çıkmam gerektiğini anladım. Bir an havuza girmeyi düşündüm fakat o minik çocuklarının gürültülerini çekecek enerjiyi kendimde bulamadım, bu yüzden başka ne yapabilirim diye düşündüm. Cevap fazla uzakta değildi. Dışarıda bir yerde, beyaz beton duvarın yanına  yaslanmış kırmızı demir yığını beni bekliyordu. Yapabilecek bir şey bulduğum için mutlu hissetmiştim. Hemen dolabımdan yılda bir giydiğim spor kıyafetlerini çıkardım. Giydikten sonra koşarak kapıya gittim. Bir yandan  dinleyeceğim müzikleri düşünürken bir yandan da ayakkabılarımın bağcıklarını bağlıyordum. Uzun zaman sonra o lanet odadan çıkmıştım. O odaya bir daha girme fikri bile içimi ürpertiyordu. Merdivenlerden inerken havuz başında oynayan çocukların sesleri daha da yakınlaşıyordu. Son basamağımı attığımda havuzun dibindeki çocukları görebiliyordum. Artık o minik şeytanların yüzünü görmüştüm. Bunu düşünmeyi bırakıp metal yığınına yürümeye başladım. İki yuvarlak kağuçuğa daha da yaklaşırken yapacağım şeyleri düşünmek beni mutlu ediyordu. Bisikletin yanına gelip kilidini açtım ve büyük bir hevesle pedallara basıp ilerlemeye başladım. Yapacağım şeyler kafamda belirliydi. Önce gidip kendime atıştıracak şeyler alacaktım. Arkamda bulunan minik sırt çantamda bütün mal varlığım duruyordu. Bir yandan müzik dinlerken bir yandan da geride geçip bıraktığım insanları izliyordum.  Ne kadar ikindi saati olsa da şapkamı takmıştım. Bunaltıcı güneşin çıplak yüzüme vurmasını istemiyordum. Yaklaşık 2 hafta önce bulduğum bir şarkıyı dinliyordum, bu şarkı içimi huzurla kaplıyordu. Bir yandan da markete nasıl gideceğimi düşünüyordum. Geniş, yanları ağaçla kaplı bir caddede ilerliyordum. Kimisi balkonunda oturmuş pür dikkatle televizyon izliyor, kimisi bir yandan salıncakta sallanırken bir yandan da karşısındakiyle sohbet ediyordu. Oradan bir sokağa saptım. Karşımda ilk görünen irili ufaklı top oynayan al yanaklı çocuklardı. Markete yaklaşmıştım. Bisikletimi bir yere bırakıp beni mutluluk hormonlarıyla kaplayacak bir dolu çikolata bulunan bir dükkana girdim. Beni güler yüzlü orta yaşlarda bir teyze karşıladı.  Hafif açılmış ağzı ve bembeyaz dişleriyle bana gülümsüyordu. Ben de ona gülümsedikten sonra mutluluk reyonuna gittim. Canım çeken her ne varsa aldım ve oradan ayrıldım. Artık gitmeye hazırdım, büyük bir enerjiyle pedala basıp bisikleti haraket ettirdim. Göreceğim şeyi düşünmek bile bana mutluluk veriyordu. En büyük korkum yetişememekti. Bu yüzden var gücümle pedalları çeviriyordum. Yaklaşmıştım. İki binanın arasından o ince ufuk çizgisini görebiliyodum. Son gücümle pedalları ittirirken yanımdan ağaçların, lamba direklerinin ne kadar hızlı geçtiğini fark ettim. Artık hedefime daha da yaklaşıyordum. Eğlencemin bir parçası olan, ucu bucağı gözükmeyen yola adım atmış bulunmaktaydım. Bir tarafı minik dükkanlarla, bir tarafı ise büyüleyici altın kumlarla kaplı, masmavi bir deniz bulunan yoldu. Bisikleti artık yavaşça sürmeye başladım. Artık hava biraz daha ılımış güneşin öldürücü ışınları tatlı bir ılıklığa dönüşmüştü. Bu yolda ilerlemenin tadını çıkarırken gözüme bir bank kestirdim. Tam da gün batımını izleyebileceğim muhteşem bir manzaraya ev sahipliği yapıyordu. Bisikletimi bankın bir yanına yasladım ve çantamın içine koyduğum buz gibi soğuk çayımı çıkardım. Bir yandan bu serin güzelliği yudumlarken bir yandan da kumsalda voleybol oynayan gençleri izliyordum. Her biri genç olmanın gururunu yaşıyor ve birbirleriyle şakalaşıp eğleniyorlardı. Kumsalın ucu bucağı gözükmüyordu. Yol kumsalın tam dibindeydi, uzaktan karınca kadar gözüken insanların sonu görünmeyen bu geniş yolda yürüdüklerini görebiliyordum. Gün batımı yaklaşmıştı. Benim gibi gün batımının tadını çıkarmak için insanlar banklardaki yerlerini alıyorlardı. Artık insanlar kumsalı yavaş yavaş boşlatıyordu. Yerini kumsalın tadını akşam çıkartmak isteyenler alıyordu. Ben ise huzurla dolmuş bütün bu olan bitenleri izliyordum. Yoldan insanlar bir yerlere yetişmek için koşturup dururken ben uyuşmuş bir halde manzaranın büyüsüne kapılmıştım. Güneş batıyordu. Gökyüzünde kırmızı ve turuncu renkler yavaşça dans ediyordu. Bir güne daha elveda eden güneş bize son hediyesini sunuyordu. Gökyüzünü büyüleyici bir şeklide yansıtan deniz maviden ziyade kızıl renklere bürünmüştü. Yavaşça yok olmakta olan kızıllıklar son kez veda ederken yerini maviliklerle örtülmüş günün diğer mesaicisi alıyordu.

2019 MART

    Yıl 2019... Bu bloguma başladığımdan beri 3 yıl geçti. Bu 3 yıl içinde çok fazla şey yaşadım.
    Bu blogu gerçekten düzgünce kullanıp bir yerlere gelmek istiyordum fakat kolay bir olay olmadığını anladım.
Eğer fark edilmek istiyorsan yeni şeyler denemelisin.
   Şu an 16 yaşındayım lise 3'e gidiyorum. 1 yıl sonra üniversite sınavına gireceğim. Muhtemelen birkaç yıl sonra bu blogu açtığımda hayatımda birçok şey değişmiş olacak.
   İlgi alanlarım, arkadaşlarım, çevrem, fikirlerim, hayallerim çok değişti.
  Basitinden örnek vereyim, şu an anime izliyorum ayrıca himym'a başladım. Bu diziyi bitirdiğimde ve bu yazıyı tekrar okuduğumda vay be diyebileceğimi hissedebiliyorum.
    Şimdilik birçok hayalim var. Öncelikle ODTÜ'yü kazanmak istiyorum. İnşallah kazanırım.
   3. bir dil öğrenmek istiyorum. Tahmin edin... Japonca. Şaşırdık mı? Hayır.
  Ama gerçekten sırf anime izlediğim için Japonca öğrenmek istemiyorum.
Başka dilleri de öğrenmeyi denedim. Almanca, Fransızca... Ama fark ettim ki hiçbiri bana Japonca öğrenirkenki zevki ve mutluluğu vermiyor. Zor olduğunu biliyorum. 3 farklı alfabesi var! Ama zor olan bir şeyi yaptıktan sonra "Ben bunu başardım!"  hissinden daha güzel bir şey yok.
  Başka bir hayalim gitarda daha çok gelişmek ve piyano öğrenmek. Bunu şu an için değil de daha sonrası için saklıyorum.
  Skydiving. Fazla hayalperest bir insanım yaşımdan dolayı, kabul ediyorum fakat gökyüzünde uçuyorsun- aslında düşmek diyecektim fakat pek havalı gelmedi- muhteşem bir deneyim.
  Hayal denir mi bilmem ama ilgimi çeken bütün kitapları okumak istiyorum. Son 2 yıldır kuantum fiziğine ilgi sarmış durumdayım ve tam olarak her zaman yapamasam da bu tarz kitaplar okumak hoşuma gidiyor. Şeytan diyor ki git fizik oku parayı pulu boşver hayatını bilime ada. Gerçekten yapmayı çok isterdim ama bu söylemesi kadar kolay değil. Gerçekten bu alana şu anki ilgimden daha fazla ilgi duysaydım hiçbir şeyi umursamadan yurtdışına gider fizik okurdum ve her şeyi geride bırakmaya hazır olurdum. Bundan hiçbir şüphem yok. Ama fiziğe gerçekte hobi olarak ilgi duyuyorum. Bu yüzden böyle bir hayalim yok. Ama kesinlikle hayatımın bir bölümünü fizikle ilgilenerek geçirmek istiyorum
  Başka bir hayalim ise yurtdışında belli bir süre yaşamak, başka bir yerin kültürünü tanımak, orayla iç içe olmak, oradaki her şeyi keşfetmek istiyorum. Bura Japonya olsun isterdim. Bilmiyorum, belki olur.
   Bu pek hayal değil ama buz pateninde gelişmek istiyorum. İnşallah olursa mimarlık okursam -bunu büyük ihtimal dersler zorlaşmadan önce yaparım- buz pateninde gelişmek istiyorum. Amacım lisanslı bir sporcu olmak değil sadece hayal edebildiğim noktaya gelmek istiyorum. Madem konu açıldı şunu da söyleyeyim, düzenli olarak spor yapmak istiyorum.
   Ig'da bir video görmüştüm Türkiye'den Afrika'ya yapılan yardım hakkında. O video beni çok etkiledi ard arda 5, 6 kez izledim. Ben de  muhtaç insanlara yardım etmek istiyorum. Gereksiz para harcamayı doğru bulmuyorum, inşallah birgün yeteri derecede param olursa böyle yardımlarda bulunmayı çok isterim.
   Bir başka hayalim ise hayvan sahiplenmek geçen yıl buna çok yaklaşmıştık ama yine olmadı, gelecekte kendi evim olursa hayvan sahiplenmeyi çok isterim.
  Daha fazla film izlemek, daha fazla kitap okumak, daha fazla müzik dinlemek istiyorum. Umarım hepsini yapabilirim.

Fazla hayalperest gelebilirim ama bunların hepsini yapmanın mümkün olduğunu düşünüyorum. İnsanlar kafalarına bir duvar örmüşler ve daha fazla dışarı çıkamıyorlar. Ben ise bu duvarı yıkıp daha ilerisini keşfetmek istiyorum. Realist bir insanım dünyayı kurtaramayacağımı biliyorum fakat bu dünyada yapabileceğim her şeyi yapmak istiyorum.

Başka bir yazım olursa görüşürüz...